‘Even voorstellen’....
Ik ben,
ja,... wie ben ik?
Dit wordt inderdaad zo’n stuk
Ik ben, 24 en 49 dagen,
op het moment dat ik dit schrijf dan.
Ik ben verdrietig, moedeloos in de wereld die steeds meer polariseert en minder en minder veilig wordt.
Toch blijf ik daar, zoals anderen tegen strijden in de contexten die ik
maar, al te vaak
overleefd heb.
Maar ik ben ook, een kleine dingen genieter.
De zon, een fijne warme zomerwind, mensen die heel erg gelukkig zijn,
mensen die lief zijn voor mij of een ander, me verbonden voelen met mensen en hun liefde voelen.
Een lieveheersbeestje of duif die naast me flaneert,
überhaupt dieren die op mij af komen,
of kinderen, lachen, mensen zichzelf zien overwinnen, kunst, zien, maken of ervaren,
stadsgeluiden horen in de ondergaande zon,
de eerste groene waas over bomen heen zien komen,
schrijven, mensen inspireren, aan het lachen maken,
een nieuw nummer dat ik dan een maand lang non stop luister,
vrienden maken, dansen, een lekker rood wijntje op een terras, nieuwe plekken ontdekken…
Maar dit zijn voor mij eigenlijk de grote dingen.
De, ‘waarom ik hier nog ben’ dingen.
Ik ben VROUW, ik heb een baarmoeder, sterker dan ballen.
Eindelijk zie ik dat zelf ook in.
Nu, sta ik meer en meer in mijn kracht,
betekent ook dat ik daden van een ander niet hoef te begrijpen en daarmee verklaren.
Het betekent dat, zelfreflectie van sommige mensen mag beginnen in een cel.
Ik ben, een overlever, een ’ik probeer zo hard eindelijk gewoon te leven’, een
ik ben gevoelig en doorzie alles, zit er weinig naast maar wil te vaak het goede in mensen zien en ze begrijpen en dat is mijn zegen en mijn vloek tegelijk.
Ik ben, niet dom,
maar soms raak ik in mijn analyseren, aanvoelen, inleven, proberen en harder analyseren, empathiseren,
kwijt.
Ik loop soms,
achter.
Algemene kennis,
moet je tegenkomen…
Over achterlopen gesproken;
ik heb geen richtingsgevoel en tenzij ik of iemand in mijn directe kring ergens is geweest, heb ik geen idee waar dat (ei)land ligt.
Ik ben, verdiept in mens zijn
en voel me tegelijkertijd verward over waarom de mens zo egocentrisch doch compleet en alleen door met anderen bezig,
zo wreed en uit verbinding met realiteit, mensen of de wereld kan zijn.
Ik ben een kattenmoeder en hopeloze romanticus die vaak in oude patronen getrokken is waardoor ik 5 jaar vooral op mezelf leun omdat ik mensen gewoon niet meer vertrouw.
Aangezien er nog niemand is geweest die mijn ziel, kunst en zijn laat zijn, koestert èn begrijpt, ervaar ik liefde vooral in mijn kunst, mensen mens zien zijn, de zon, vrienden en een goeie BAK koffie.
Ik ben,
zangeres, schrijfster, cabaretière, vrouw, mens en vooral mezelf.
O, m’n naam is Anouk.